Οι θέσεις της Εκκλησίας για

τη διακοπή της κύησης

__

         

          Η απόκτηση ή μη παιδιών, πόσων και σε τι χρονικά διαστήματα έχει αναγνωρισθεί διεθνώς ως ανθρώπινο δικαίωμα των γονέων και ιδίως της μητέρας.  Γι’ αυτό η αντισύλληψη και η άμβλωση είναι νόμιμες ενέργειες (η πρώτη κατά κανόνα προλαβαίνει τη δεύτερη).

          Το ανθρώπινο αυτό δικαίωμα έχει ως στόχο τη μη απόκτηση παιδιών όταν οι υλικές ή/και ψυχικές συνθήκες της οικογένειας το αποκρούουν.  Αυτό, τόσο από σεβασμό στην ελευθερία των γονέων διαμόρφωσης της ζωής τους, όσο και προς το συμφέρον του παιδιού που θα ήταν δυστυχισμένο αν ερχόταν στον κόσμο ανεπιθύμητο.  Μόνο στις ολοκληρωτικές χώρες η πολιτική εξουσία επεμβαίνει σε τέτοια θέματα.

          Ο ισχύων ελληνικός νόμος έχει ακολουθήσει, ορθώς, τη διεθνώς κρατούσα γραμμή της ελεύθερης απόφασης των γονέων, ιδίως της μητέρας.

          Η πρόοδος της γενετικής μας επιτρέπει σήμερα να γνωρίζουμε αν το μελλογέννητο θα είναι άτομο με σοβαρές γενετικές ανωμαλίες.  Σε αυτή την περίπτωση κατά την άποψή μας, όχι απλώς πρέπει να επιτρέπεται, αλλά επιβάλλεται ηθικά η διακοπή της κύησης, κατά κύριο λόγο για το συμφέρον του ανθρώπου που θα γεννηθεί βαριά μειονεκτικός δια βίου, αλλά και της οικογένειας και της κοινωνίας.

          Αν η Εκκλησία μας αποκρούει τη διακοπή της κύησης και σ’ αυτήν ακόμη την περίπτωση, δείχνει έλλειψη φιλανθρωπικής στάσης.  Και οριστική είσοδό της στην οδό του φονταμενταλισμού από τον οποίο σοβαρά υποφέρει ακόμη και σήμερα η ανθρωπότητα, σε πολλές εκφάνσεις της ζωής.

 

Αθήνα, 18 Μαΐου 2007